DZIECIŃSTWO I MŁODOŚĆ

Karol Wojtyła urodził się w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Ród Wojtyłów wywodzi się z Czańca koło Kęt i Lipnika (obecnie dzielnica Bielska- Białej). Ród Kaczorowskich pochodzi z Michałowa k. Szczebrzeszyna. Karol Wojtyła ochrzczony został dnia 20 czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem utrzymania była pensja ojca — wojskowego urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w stopniu porucznika. Matka pracowała dorywczo jako szwaczka. Edmund, brat Karola, po ukończeniu wadowickiego gimnazjum studiował medycynę w Krakowie. 
W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia — Lolek. Był chłopcem bardzo 
utalentowanym i usportowionym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo 
ważnym elementem życia Karola były wycieczki krajoznawcze, a także spacery po okolicy Wadowic. 
W większości wycieczek towarzyszył mu ojciec. 
Jego matka zmarła 13 kwietnia 1929 roku, w wieku 45 lat. Trzy lata później, w ł932 r., zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat Edmund, brat Karola. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku. 
Od września 1930 roku, po zdaniu egzaminów wstępnych, Karol Wojtyła rozpoczął naukę w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką. Już w tym wieku, według jego katechetów, wyróżniała go także ogromna wiara. W pierwszej klasie ks. Kazimierz Figlewicz zachęcił go do przystąpienia do kółka ministranckiego, którego stal się prezesem. Katecheta ten miał znaczny wpływ na rozwój duchowy młodego Karola Wojtyły. 
Podczas nauki w gimnazjum Karol zainteresował się teatrem - występował w przedstawieniach Kółka 
Teatralnego stworzonego przez polonistów z wadowickich gimnazjów: żeńskiego im. Michaliny 
Mościckiej i męskiego im. Marcina Wadowity 

 

STUDIA

14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą która umożliwiała podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studia rozpoczął w październiku 1938 roku. 
W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej 10 w Krakowie. Czas od października ł938 do lutego ł941 roku to okres wytężonej nauki Karola na studiach, spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. Dnia 18 lutego 1941 roku po długiej chorobie zmarł ojciec Karola. W 1942 i 1943, jako reprezentant krakowskiej społeczności akademickiej, udawał się do Częstochowy, by odnowić śluby jasnogórskie. 
Wojna odebrała Karolowi Wojtyle możliwość kontynuowania studiów, zaczął więc pracować jako pracownik fizyczny w zakładach chemicznych Solyay. Początkowo od jesieni 1940 przez rok w kamieniołomie w Zakrzówku, a potem w oczyszczalni sody w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną Unia, powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi ochraniać zagrożonych Żydów. 
Jesienią roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941. Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1942, gdy postanowił on studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie oraz rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie od kwietnia 1945 do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował na uczelni jako asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu.

 

 

KAPŁAŃSTWO

16 listopada 1946 roku alumn Metropolitalnego Seminarium Duchownego Karol Wojtyła został subdiakonem, a tydzień później diakonem. Już 1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza, 2 listopada neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada Karol Wojtyła wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Angelicum (teraz Papieski Uniwersytet w Rzymie).

W lipcu 1948 roku, na okres 7 miesięcy Karol Wojtyła został skierowany do pracy w parafii Niegowić, gdzie spełniał zadania wikarego i katechety. Od tego momentu rozpoczął się dla młodego księdza okres wycieczek i podróży z młodzieżą po Polsce. Wolny czas zawsze starał się spędzać z chłopcami i dziewczętami na łonie natury. W marcu 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Tam też założył mieszany chorał gregoriański. Nadal często wyprawiał się na wycieczki z młodzieżą. Podczas wielu wycieczek ksiądz Wojtyła starał się zmylić ówczesną milicję i dlatego zdejmował sutannę kazał nazywać się „wujkiem”.

Karol Wojtyła wykładał m.in. w seminariach diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej (mieściły się one wszystkie w Krakowie) oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jego wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę małżeńską. 

BISKUP I KARDYNAŁ

W roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem pomocniczym Krakowa. Konsekracji biskupiej ks. Karola Wojtyły dokonał 28 września 1958 w katedrze na Wawelu metropolita krakowski i lwowski, arcybiskup Eugeniusz Baziak. W 1962 roku został krajowym duszpasterzem. środowisk twórczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie Karol Wojtyła bardzo dużo czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych i religijnych.

30 grudnia 1963, półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, Karol 
Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. Podczas konsystorza 26 czerwca 
1967 został nominowany na kardynałem.

Na zwołanym po śmierci Jana Pawła I drugim konklawe w roku 1978 Wojtyła został wybrany na papieża i przybrał imię Jana Pawła II. Wynik wyboru ogłoszono 16 października o 18:44.

 

 

 

PONTYFIKAT W LICZBACH

Od 14 marca 2004 roku pontyfikat Jana Pawła II jest uznawany za najdłuższy, po pontyfikacie Świętego Piotra oraz bł. Piusa 1X. Był papieżem przez 26 i pól roku (9665 dni). Długość jego pontyfikatu podkreśla także kontrast z papiestwem jego poprzednika Jana Pawia I — który papieżem był jedynie 33 dni. 
Jan Paweł II beatyfikował i kanonizowało wiele więcej osób niż jakikolwiek poprzedni papież. Według danych na październik 2004 r. ogłosił on błogosławionymi w sumie 1340 osób. To, czy kanonizował więcej świętych, niż wszyscy poprzedni papieże razem wzięci, jest trudne do dowiedzenia, ponieważ wiele zapisów wczesnych kanonizacji jest niekompletnych, zaginionych lub niedokładnych. 
Podczas swego pontyfikatu Jan Paweł II powołał więcej kardynałów, niż którykolwiek z jego poprzedników. Na dziewięciu konsystorzach papież kreował kardynałami 231 duchownych katolickich. 
Podczas jego pontyfikatu ponad 300 milionów ludzi przeszło na katolicyzm. 
Osobistym sekretarzem Jana Pawła II przez cały pontyfikat był arcybiskup Stanisław Dziwisz.

PAPIEŻ-POLAK

Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia Europie wschodniej i Azji w latach 80. XX wieku. Papież był także honorowym obywatelem wielu polskich miast.

ZAMACH NA JANA PAWŁA II

W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, 
Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę w brzuch oraz rękę. 
Ranny Ojciec Święty osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza. Ochrona przewiozła 
Jana Pawła lI do kliniki Gemelli, gdzie papieża poddano bardzo ciężkiej sześciogodzinnej operacji. 
Ojciec Święty wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał wstawiennictwu Matki Bożej. Wyraził to 
słowami: „Jedna ręka strzelała a inna kierowała kulę.”

Wierni dostrzegli pewien związek. Zamach miał miejsce 13 maja podobnie jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fatimie w roku 1917. Jan Paweł 11 spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem postrzału. Ojciec Święty nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu. 

PODRÓŻE

Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. W wielu miejscach, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię (od roku 1534 Kościół Anglii nie uznaje władzy zwierzchniej Stolicy Apostolskiej). Mimo wielu zabiegów nie udało mu się jednak odbyć pielgrzymki do Rosji. W czasie swego pontyfikatu Jan Paweł II odbył 104 podróże apostolskie poza granice Włoch. Przebył 1,16 mln krn, tzn. 29 razy okrążył glob ziemski. Gdyby zsumować ten czas, to wyliczymy, że blisko dwa lata spędził poza Włochami - w krajach od mroźnej Północy aż po rozpalony słońcem Sahel. Trudno określić wielkość tłumów ludzi, którzy go w czasie tych spotkań zobaczyli i usłyszeli. Jak wiadomo, w czasie Światowych Dni Młodzieży w Manili na Filipinach przybyły ich ponad cztery miliony, a w Polsce w czasie jednego tygodnia Papież potrafił poruszyć ponad 10 mln ludzi, którzy go wprost oblegali. Jan Paweł II nie udawał się jednak tylko tam, gdzie mógł liczyć na tłumy wiernych. Był również w Islandii, gdzie cała wspólnota katolików liczy zaledwie 2 000 wiernych. Dotarł również do Fort Simpson w Kanadzie, do liczącej kilkaset osób grupy katolickich Eskimosów i Indian. Jan Paweł II odbył najwięcej podróży po Europie (58), potem po Ameryce (26), następnie po Afryce i w Azji. W Polsce był 9 razy, w USA i Francji 7 razy, w Meksyku i Hiszpanii razy, w Brazylii i Portugalii 4 razy. 
Chociaż w ostatnich latach, ze względu na pogarszający się stan zdrowia, Jan Paweł li ograniczał liczbę i czas trwania swoich podróży apostolskich, jednak nie miało to najmniejszego wpływu na frekwencję i entuzjazm wiernych, a zwłaszcza młodzieży. 

Podróże apostolskie do Polski: 

  • I pielgrzymka (2—10 czerwca 1979)
    • II pielgrzymka (16—23 czerwca 1983)
    • III pielgrzymka (8—14 czerwca 1987) 
    • IV pielgrzymka (1—9 czerwca, 13—20 sierpnia 1991) 
    • V pielgrzymka (22 maja ł995) 
    • VI pielgrzymka (31 maja—30 czerwca 1997) 
    • VII pielgrzymka (5—17 czerwca 1999) 
    • VIII pielgrzymka (16—19 sierpnia 2002) 

.

ZWYCZAJE JANA PAWŁA II

Za pontyfikatu Jana Pawła II, dzięki samemu papieżowi, nastąpiły ogromne zmiany w Watykanie, a także w postrzeganiu osoby papieża przez społeczność zarówno katolicką jak i pozostałych chrześcijan oraz wyznawców innych religii. 
Zaraz po swoim wyborze na Stolicę Apostolską Jan Paweł II nie pozwolił prymasowi Wyszyńskiemu uklęknąć przed sobą. 
Pierwsze przemówienie wygłosił po włosku, a więc w języku narodu, do jakiego przemawiał. Do tej pory przyjęte było, że papież zawsze swoje pierwsze przemówienie wygłasza w łacinie. To był dopiero początek wielkich zmian. Należą do nich: 
• liczne pielgrzymki (zagraniczne oraz parafii we Włoszech), 
o zwyczaj całowania ziemi kraju, do którego przybywał z pielgrzymką, 
o msze święte dla wielkich, tłumów, organizowane na stadionach, lotniskach, placach itp., 
o wygłaszanie całych homilii lub choćby krótkich sentencji w języku kraju, do którego przybywał z pielgrzymką 
o udział zespołów folklorystycznych w czasie mszy, 
• spotkania z duchownymi innych wyznań oraz odwiedziny świątyń różnych religii (wyznań niekatolickich oraz niechrześcijańskich), 
• udział w przedsięwzięciach artystycznych: koncertach, występach zespołów, projekcjach filmowych, 
• wykonywanie kapłańskich posług 
• prywatne spotkania z wiernymi, 
• bezpośrednie spotkania z tłumem w trakcie pielgrzymek, 
• żarty i bezpośredniość w kontaktach z ludźmi. 
Wprawdzie już począwszy od Jana XXIII papiestwo zaczęło rezygnować z niektórych elementów ceremoniału, jednakże dopiero Jan Paweł II zniwelował większość barier, przyjmując postawę papieża bliskiego wszystkim ludziom, papieża-apostoła. Nie zmieniło się to nawet po zamachu.

PAPIEŻ MŁODYCH

Jan Paweł II chętnie spotykał się z młodymi ludźmi i poświęcał im dużo uwagi. Na spotkanie w Rzymie 3ł marca 1985 roku, który ONZ ogłosiło Międzynarodowym Rokiem Młodzieży, napisał list apostolski na temat roli młodości jako okresu szczególnego kształtowania drogi życia, a 20 grudnia zapoczątkował tradycję Światowych Dni Młodzieży. Odtąd co roku przygotowywał orędzie skierowane do młodych, które stawało się tematem tego międzynarodowego zlotu, organizowanego w różnych miejscach na świecie (w Polsce w Częstochowie W1991 roku). 

CHOROBA I ŚMIERĆ

Jan Paweł II od początku lat 90. cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ustąpienia z funkcji, które nasilały się w mediach zwłaszcza podczas kolejnych pobytów papieża w szpitalu, pełnił ją aż do śmierci. Jego długoletnie zmagania z chorobą i starością są osobistym przykładem głoszonych na ten temat poglądów, w których podkreślał godność ludzkiego cierpienia i odnosił je do męki Chrystusa. 13 maja 1992 papież ustanowił nawet Światowy Dzień Chorego. 
Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża zapoczątkowane było grypą oraz zabiegiem tracheotomii. Zmarł 2 kwietnia 2005, po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, które sam ustanowił w 2000 roku na pierwszą niedzielę po Wielkanocy, kanonizując siostrę Faustynę Kowalską. 2 kwietnia, w dniu śmierci, o godzinie 7.30 rano papież, zaczął tracić przytomność, a późnym porankiem przyjął jeszcze watykańskiego sekretarza stanu kardynała Angelo Sodano. Później tego samego dnia doszło do gwałtownego wzrostu temperatury. Około godziny 15.30 bardzo słabym głosem papież powiedział: „Pozwólcie mi iść do domu Ojca”. O godzinie 19 wszedł w stan śpiączki, a monitor wykazał postępujący zanik funkcji życiowych. Osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła 11 o godzinie 2 1.37, ale elektrokardiogram wyłączono dopiero po 20 minutach od tej chwili. 7 kwietnia 2005 został opublikowany testament Jana Pawła II. 

POGRZEB

 

Pogrzeb Jana Pawła II odbył się w piątek 8 kwietnia 2005 r. Trumnę z prostych desek z drewna cyprysowego (symbolu nieśmiertelności) ustawiono wprost na rozłożonym na bruku placu św. Piotra dywanie. Mszy świętej koncelebrowanej przez kolegium kardynalskie i patriarchów katolickich Kościołów wschodnich przewodniczył dziekan kolegium, kardynał Joseph Ratzinger (jedenaście dni później wybrano go na nowego papieża.- Benedykta XVI). Uczestniczyło w niej na placu św. Piotra ok. 300 tysięcy wiernych oraz 200 prezydentów i premierów, a także przedstawiciele wszystkich wyznań świata, w tym duchowni islamscy i żydowscy. Wielu zgromadzonych na uroczystości ludzi miało ze sobą transparenty z włoskim napisem santo subito („święty natychmiast”), przy pomocy których postulowali uznanie Jana Pawła II świętym „z woli ludu” i niezwłocznie. W całym Rzymie przed ekranami rozstawionymi w wielu miejscach miasta zgromadziło się mln ludzi, w tym ok. 1,5 mln Polaków. Po zakończeniu nabożeństwa żałobnego, w asyście tylko duchownych z najbliższego otoczenia, papież został pochowany w podziemiach bazyliki św. Piotra na Watykanie, w krypcie Jana XXIII, beatyfikowanego w 2000 roku. Prosty grobowiec o głębokości 1,7 m, przykryty marmurową płytą z napisem „Joannes Paulus 1920-2005”, jest spełnieniem zapisu z testamentu, który mówiło „prostym grobie w ziemi”. Grobowiec Jana Pawła II znajduje w krypcie w pobliżu miejsca, gdzie według tradycji znajduje się grobowiec św. Piotra. 
Procesji z trumną przewodniczył kardynał kamerling, Eduardo Martinez Somalo. W Grotach Watykańskich trumnę złożono w drugiej, cynkowej, którą szczelnie zalutowano, a tę w trzeciej, wykonanej z drewna orzechowego. Do trumny został włożony woreczek z medalami wybitymi w czasie pontyfikatu Jana Pawła II oraz umieszczony w ołowianym pojemniku akt, który zawiera najważniejsze fakty z okresu jego pontyfikatu. Trumny zostały opatrzone watykańskimi pieczęciami. W złożeniu trumny uczestniczyli jedynie najbliżsi współpracownicy papieża, arcybiskupi Stanisław Dziwisz i Piero Marini.

 

JAN PAWEŁ WIELKI

Po śmierci papieża, wielu duchownych przedstawicieli Watykanu, a także wielu wiernych oraz w mass-mediach zaczęto dodawać mu nowy przydomek nazywając go Janem Pawiem Wielkim. Tylko trzech papieży w historii Kościoła katolickiego nosiło taki przydomek. 
Przydomek ten pojawił się po raz pierwszy w homilii wygłoszonej przez kardynała Angelo Sodano w czasie żałobnej mszy na Placu św. Piotra w niedzielę 3 kwietnia 2005 (nazajutrz po śmierci Jana Pawła II) oraz w publikacjach Tygodnika Powszechnego. Również nowy papież, Benedykt XVI, rozpoczął swoje wystąpienie od słów: „Po wielkim papieżu Janie Pawle II.... „Wyraz temu daje często, kiedy wspomina Jana Pawła II.

 

 

 

NASTĘPCA JANA PAWŁA II

Następcę Jana Pawła II konklawe wybrało 19 kwietnia 2005. Został nim jeden z najbliższych współpracowników zmarłego papieża, niemiecki kardynał Joseph Ratzinger, który przyjął imię Benedykta XVI.

BEATYFIKACJA

13 maja 2005 papież Benedykt XVI zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła 11, udzielając dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania od śmierci kandydata, jaki jest wymagany przez prawo kanoniczne. Od momentu zezwolenia na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Janowi Pawłowi II przysługuje tytuł Sługi Bożego. Formalne proces rozpoczął się 28 czerwca 2005 kiedy zaprzysiężeni zostali członkowie trybunału beatyfikacyjnego. Postulatorem procesu został polski ksiądz Sławomir Oder. Beatyfikacji dokonał papież Benedykt XVI 1 maja 2011 r. podczas Mszy na placu św. Piotra.

ENCYKLIKI JANA PAWŁA II

Encykliki są to urzędowe, najważniejsze oficjalne pisma papieskie, skierowane do całego Kościoła lub grupy wiernych (np. w jednym kraju czy regionie) w jakiejś sprawie istotnej dla Kościoła lub świata. 
1) „Redemptor hominis” (Odkupiciel człowieka) —4 III 1979 
2) „Diyes in misericordia” (Bogaty w miłosierdzie; o miłosierdziu Bożym) —30 Xl 1980 
3) „Laborem exercens” (Wykonujący pracę; o pracy ludzkiej) — 14 IX 1981 
4) „Slavorum Apostoli” (Apostołowie Słowian; na 1100-lecie pracy świętych Cyryla i Metodego)                               — 2 VI 1985 
5) „Dominum et vivificantem” (Pana i Ożywiciela; o Duchu Świętym w życiu Kościoła i świata)                   — i 8 V 1986 
6) „Redemptoris Mater” (Matka Odkupiciela; o Maryi w życiu pielgrzymującego Kościoła)                        —25 III 1987 
7) „Sollicitudo rei socialis” (Troska o sprawy społeczne; na 20-lecie encykliki Pawła VI „Populorum 
progressio”) —30 XII 1987 
8) „Redemptoris missio” (Misja Odkupiciela; o stałej aktualności misji) — 7 XII 1990 
9) „Centesimus annus” (Rok setny; w setną rocznicę encykliki Leona XII „Rerum novarum”)                            —1 V 1991 
10) „Veritatis splendor” (Blask prawdy; o niektórych podstawowych zagadnieniach nauczania 
moralnego Kościoła) — 6 VIII 1993 
11) „Evangelium vitae” (Ewangelia życia; o wartości i nienaruszalności życia ludzkiego)                   — 25 111 1995 
12) „Ut unum sint” (Aby byli jedno; o działalności ekumenicznej Kościoła) — 25 V 1995 
13) „Fides et ratio” (Wiara i rozum; o wzajemnej realizacji wiary i rozumu) — 15 X 1998 
14) „Ecclesia ed eucharistia” (o Eucharystii w życiu Kościoła) — 17 IV 2003

 

 

 

 

TWÓRCZOŚĆ I PUBLIKACJE

Karol Wojtyła jako poeta był zafascynowany romantyzmem, a szczególnie twórczością Norwida. Swoje wczesne utwory publikował od roku 1950 w prasie katolickiej pod pseudonimami literackimi Andrzej Jawień, AJ i Piotr Jasień, a po 1961 roku - Stanisław Andrzej Gruda. Był wieloletnim współpracownikiem Tygodnika Powszechnego. Wszelka działalność artystyczna zakończyła się z chwilą jego wyboru na papieża. Jedynym wyjątkiem jest wydany 6 marca 2003 poemat „Tryptyk rzymski”, który sygnował już jako Jan Paweł II.

TEATR

Z teatrem Karol Wojtyła zetknął się już w gimnazjum w Wadowicach, gdzie brał udział jako aktor w przedstawieniach szkolnych. Swoje zainteresowania teatralne traktował bardzo poważnie, a na kształtowanie jego osobowości jako artysty miał największy wpływ jego mistrz, reżyser teatralny Mieczysław Kotlarczyk. Brał udział w stworzonym jesienią roku 1941 przez Kotlarczyka Teatrze Słowa (późni ej nazywany Teatrem Rapsodycznym). 
W 1942, ku rozczarowaniu Kotlarczyka, Wojtyła zrezygnował z kariery artystycznej i postanowił studiować teologię w tajnym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Krakowi e, a potem na konspiracyjnym Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. 
Mimo że Karol Wojtyła w latach 40. wybrał drogę kapłaństwa, nie zerwał swoich związków z teatrem - był dramaturgiem i krytykiem teatralnym. W swoim dorobku ma kilka dzieł teatralnych, a uważa się, że jedna ze sztuk o tematyce starotestamentowej zaginęła w czasie wojny. 
Sztuka Brat naszego Boga została zainspirowana postacią żyjącego na przełomie XIX i XX wieku 
Adama Chmielowskiego. Chmielowski, malarz i teoretyk sztuki, stał się założycielem zgromadzenia 
albertynów, i zajmował się w Krakowie pomocą biednym, upośledzonymi chorym. W roku 1989 
Adam Chmielowski został przez Jana Pawła II kanonizowany. 
Najbardziej znana jest sztuka z 1960 roku pod tytułem Przed sklepem jubilera. Traktuje ona o miłości i małżeństwie w obliczu miłości Boga do ludzi.

Znane dramaty Karola Wojtyły:

Hiob (1940) 
•Jeremiasz (1940) 
• Brat naszego Boga (1944-1950) 
• Przed sklepem jubilera 
(1960) 
• Promieniowanie ojcostwa (1964)

Książki wydane jako Karol Wojtyła 
• Świętego Jana od Krzyża nauka o wierze 
• Miłość i odpowiedzialność 
- Lublin 1960, KUL 
• Osoba i czyn 
• Znak/, któremu sprzeciwiać się będą 
• Zagadnienie podmiotu moralności 
• Elementarz etyczny 
• Aby Chrystus się nami posługiwał

Książki wydane jako Jan Paweł II 
• Przekroczyć próg nadziei - Lublin, 1994 KUL 
• Tryptyk rzymski (poemat) - Kraków 2003, Wydawnictwo Literackie 
• Dar i Tajemnica 1996 
• Wstańcie, chodźmy - Kraków 2004, Wydawnictwo św. Stanisława 
• Pamięć i tożsamość - Kraków 2005, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak